مترو و حمل‌ونقل

مترو

مترو تفلیس در سال ۱۹۶۶ باز شد و ساخت دوره شوروی است، یعنی عمیق: پله‌برقی‌های بلند، سکوهای خنک و ایستگاه‌هایی که خیلی پایین‌تر از سطح شهری کوهستانی کنده شده‌اند. دو خط و ۲۳ ایستگاه دارد و از صبح زود تا حدود نیمه‌شب کار می‌کند. کرایه را با کارت «مترومانی» روی دستگاه ورودی می‌پردازید و هر سفر حدود یک لاری است؛ آن‌قدر کم که بیشتر ساکنان به کرایه فکر نمی‌کنند.

روی زمین

هرجا مترو نمی‌رسد، مارشروتکا می‌رسد. این‌ها مینی‌بوس‌های اشتراکی‌اند که مسیر ثابت دارند اما ایستگاه ثابت ندارند: با دست نگهش می‌دارید و به راننده می‌گویید کجا پیاده می‌شوید. اتوبوس‌های شهری همان مسیرها را منظم‌تر پوشش می‌دهند و یک کارت برای هر دو کافی است.

اپلیکیشن‌های درخواست خودرو هم پرکاربرد و به معیار اروپا ارزان‌اند؛ بیشتر تازه‌واردها هفته‌های اول را همین‌طور جابه‌جا می‌شوند.

میان شهرها

فاصله تفلیس تا باتومی حدود ۳۷۰ کیلومتر است. قطار سریع این مسیر را در حدود پنج ساعت از دل دره می‌رود، پرواز نزدیک یک ساعت، و رانندگی بسته به جاده پنج تا شش ساعت. به‌سوی شمال، «شاهراه نظامی گرجستان» تا گودائوری و مرز روسیه بالا می‌رود؛ مسیری تماشایی که به‌خاطر برف و باد به‌قدر کافی بسته می‌شود که پیش از راه افتادن وضعیتش را بپرسید.