زندگی شهری

تفلیس، محله به محله

سولولاکی، زیر قلعه، محله قدیم بازرگانان است: بالکن‌های چوبی منبت، ورودی‌های کاشی‌کاری‌شده و حیاط‌هایی که از خیابان تویشان را می‌بینید. وِرا بالاتر از آن آرام‌تر است و پر از کافه‌های کوچک. وکه سبزتر و مسکونی‌تر است، سابورتالو تازه‌تر و بلندتر، و چوگورتی آن‌سوی رود جایی است که «فابریکا» در آن قرار دارد — کارخانه خیاطی دوره شوروی که حالا اقامتگاه و حیاطی است که نیمی از شهر در هفته یک‌بار از آن می‌گذرد.

آخر هفته‌ها بازار «پل خشک» دوربین‌های شوروی، مدال، چینی و عکس‌های خانوادگی دیگران را می‌فروشد، و خیابان روستاولی اپرا و تئاتر ملی و پارلمان را در چند صد متر از هم نگه داشته است.

دیروقت

تفلیس بیدار می‌ماند. بارهای شراب، قهوه‌های تخصصی و نانوایی‌های بیست‌وچهار‌ساعته‌ای که نان شوتی داغ می‌دهند همه عادی‌اند، و صحنه تکنوی این شهر — به‌ویژه باسیانی، در زیرزمین یک ورزشگاه فوتبال — اعتبار بین‌المللی جدی دارد. هیچ‌کدام هم به معیار اروپا گران نیست.

باتومی، که همان نیست

باتومی شهری ساحلی است و مثل شهرهای ساحلی رفتار می‌کند: بلواری هفت‌کیلومتری کنار آب، خط آسمانی از برج‌های نوساز، کازینوها، و فصل تابستانی که شهر را پر می‌کند و زمستانی که خالی‌اش می‌کند. «برج الفبا» که در سال ۲۰۱۲ افتتاح شد، ۳۳ حرف الفبای گرجی را دور مارپیچی ۱۳۰ متری پیچانده است — خلاصه‌ای منصفانه از نسبت این شهر با اعتدال.